![Smile :)](./images/smilies/icon_smile.gif)
Allereerst zal ik mij even voorstellen: ik ben Marjolein en ben 5 maanden geleden geopereerd aan baarmoederhalskanker. Dit is mijn verhaal...
Tja, waar zal ik beginnen. Ik val maar gelijk met de deur in huis: vorig jaar kreeg ik af en toe vaginale bloedingen na aardappelen met mijn vriend / contactbloedingen. Ik zag op dat moment niet echt de ernst daarvan in.... Totdat de bloedingen erger werden en ik ook tussentijdse bloedingen kreeg. Toen ben ik naar de huisarts gegaan. Hij maakte een uitstrijkje en een afspraak bij de gynaecoloog. Na 10 dagen belde mijn huisarts. Ik moest bij hem langskomen, maar tijdens het telefoongesprek voelde ik al aan dat het niet goed zat en heb toen dan ook tegen mijn huisarts gezegd dat hij mij de uitslag gelijk moest geven, omdat ik anders nog een nacht in onzekerheid zou zijn... Toen kwam dus de mededeling: er zijn kankercellen geconstateerd bij uw uitstrijkje...Het was alsof de grond onder mijn voeten wegzakte en toch probeerde ik mijn verstand erbij te houden...Allerlei gedachten gingen door mijn hoofd met als centrale vraag daarin: hoever is het gevorderd / is het uitgezaaid ?....Dat kon mijn huisarts natuurlijk nog niet vertellen...onderzoeken volgde...
Maar eerst moest ik het natuurlijk nog vertellen aan mijn vriend, ouders en broertje. Tijdens dat vertellen begon ik dan eindelijk voor het eerst te huilen
![Crying or Very sad :cry:](./images/smilies/icon_cry.gif)
De onzekerheid over of er uitzaaiingen waren vond ik vreselijk...Een maand moest ik wachten voor de zogenaamde Wertheim operatie, waarbij mijn baarmoederhals, baarmoeder en de lymfeklieren naast mijn baarmoeder werden weggehaald. Relatief is dat snel, maar ik zat toch met de gedachte wat er binnen een maand zou kunnen gebeuren wat uitzaaiingen betreft ( ook hoorde ik in deze maand dat contactbloedingen het eerste symptoom zijn van baarmoederhalskanker. Ik ben toch algemeen ontwikkeld, vind ik, maar dit wist ik dus niet. Het blijkt dat een heleboel vrouwen dit niet weten).
Na de onderzoeken zag het er gunstig uit. Het zag er naar uit dat de kanker beperkt was tot de baarmoederhals, maar pas na de operatie kon dat bekeken worden, wanneer de snijvlakken van de operatie en de lymfeklieren onderzocht zouden zijn. Eerst dus de operatie, waarbij ook 1 eierstok omhoog werd gehaald. Dit om deze uit het bestralingsgebied te halen voor als er eventueel uitzaaiingen zouden zijn en bestraald zou moeten worden (anders zou ik 'spontaan' in de overgang terecht komen).
Gelukkig was de uitslag gunstig en hoefde ik na de operatie niet bestraald te worden. Voor mij was het op dat moment dus lichamelijk herstellen, dat pakte helaas anders uit.
Eerste complicatie: na een Wertheim operatie heb je twee weken een katheter. Nadat deze wordt verwijderd, zou je vrij snel zelf weer kunnen plassen, maar ik katheter op dit moment nog steeds...Niet dat dit echt een 'megaprobleem' is, want de kanker hebben ze op dit moment kunnen weghalen en ik kan nu zelf bepalen wanneer ik naar het toilet ga, maar je bent toch nog afhankelijk van hulpmiddelen....Heeft iemand ervaring hiermee ?!
Tweede complicatie: nadat ik ben ontslagen uit het ziekenhuis, begon in een periode van 6 weken enorme vochtophoping in mijn onder- en bovenbuik te ontstaan. Dit zou vanwege het verwijderen van mijn lymfeklieren zijn, maar omdat het bij mij heel extreem was (20 kilo vocht was erbij gekomen) en omdat ik wist dat kankercellen ook vocht kunnen produceren, vond ik het angstig. Er heeft toen een punctie plaatsgevonden, waarbij het vocht is onderzocht. Het bleek gelukkig inderdaad lymfevocht te zijn...Na de punctie kwam het vocht binnen een week nog extremer terug. Niet alleen in mijn gehele buik, maar het vocht vond ook een weg naar mijn benen. Omdat ik hierdoor niet goed kon eten en niet goed kon liggen ( dan werd ik kortademig / het vocht drukte namelijk op mijn maag en longen ) en de hele dag pijn had onder mijn borsten, ben ik 4 weken opgenomen geweest in het ziekenhuis. Gelukkig heeft het vocht nu ietwat normalere proporties aangenomen ! Op dit moment zit ik bij een fysiotherapeut om weer lichamelijk op te krikken en om mijn andere lymfeklieren te stimuleren. Doordat de artsen deze complicatie nog niet hadden meegemaakt (vanwege de extreemheid en vanwege de plaats van de vochtophoping), zou ik graag reacties ontvangen van mensen die dit soort lymfoedeem hebben meegemaakt of dit eerder hebben gehoord. Alvast bedankt !
Iedereen zal vast wel iets herkennen in mijn verhaal. De kanker en de complicaties heeft natuurlijk ook veel invloed gehad op bijvoorbeeld mijn sexualiteit. Ook de angst dat het terugkomt en het vertrouwen in mijn lichaam terugkrijgen is voor mij op dit moment een realiteit.
![Arrow :arrow:](./images/smilies/icon_arrow.gif)
Tot m@ils ?! Liefs Marj
![Very Happy :D](./images/smilies/icon_biggrin.gif)