Ik merk dat ik geneigd ben het feit dat ik behandeld word tegen kanker als detail te vermelden.
Ik bedoel, ik praat er niet makkelijk over.
Het is ook zo'n zwaar woord 'kanker' en het zijn maar heel kleine plekjes tot nu toe.
Ik merk dat het toch wel mijn houding bepaald in het sociale verkeer, dat gevoel dat ik met kanker rondloop.
Het zal wel verdringing zijn. Hebben andere mensen dit ook en hoe los je dat op?
Bijkomstigheid...
-
- Lid
- Berichten: 1
- Lid geworden op: Vr 11 Nov 2005 10:48
- Locatie: amsterdam
- Contact:
Re: Bijkomstigheid...
amsterdamalex schreef:Ik merk dat ik geneigd ben het feit dat ik behandeld word tegen kanker als detail te vermelden.
Ik bedoel, ik praat er niet makkelijk over.
Het is ook zo'n zwaar woord 'kanker' en het zijn maar heel kleine plekjes tot nu toe.
Ik merk dat het toch wel mijn houding bepaald in het sociale verkeer, dat gevoel dat ik met kanker rondloop.
Het zal wel verdringing zijn. Hebben andere mensen dit ook en hoe los je dat op?
Hoi heb ik ook gehad in het begin , denk dat het een quistie van acceptatie is
Nu zeg ik het wel tegen goeie bekende en tja ieder pakt het zo op z,n eigen manier op

Sterkte en kracht toegewenst
groetjes Elly
begin de dag met een lach
hoi,
ook voor mij erg herkenbaar hoor.. het is gewoon zo; in eens heb je kanker... maar voel je je zo heel anders dan voordat je het wist? Ben je ineens een ander geworden? Ik vond het heel raar.. en op het moment dat je het zei, kreeg je vaak schrikreacties van mensen, medelijden, troost geboden.. en dat terwijl je voor je gevoel nog gewoon jij bent.. Dus om dat te voorkomen, draag je het uit naar zoals je het voelt in het begin.. gewoon jezelf nog.. en toevallig heb je kanker.. maar jij bnet nog wel gewoon steeds jij!
Na een tijdje ga je eraan wennen hoor.. ik denk dat het een soort overlevingstactiek is, zelfbescherming...
Bij een ander schrik je ook als je hoort dat hij/zij kanker heeft! Maar als je het dan eenmaal zelf hebt, dan is dat amper voor te stellen voor jezelf.. is dat het nou? (niet neerbuigend bedoeld ofzo, maar zo ervaarde ik het... )
groetjes jodyi
ook voor mij erg herkenbaar hoor.. het is gewoon zo; in eens heb je kanker... maar voel je je zo heel anders dan voordat je het wist? Ben je ineens een ander geworden? Ik vond het heel raar.. en op het moment dat je het zei, kreeg je vaak schrikreacties van mensen, medelijden, troost geboden.. en dat terwijl je voor je gevoel nog gewoon jij bent.. Dus om dat te voorkomen, draag je het uit naar zoals je het voelt in het begin.. gewoon jezelf nog.. en toevallig heb je kanker.. maar jij bnet nog wel gewoon steeds jij!
Na een tijdje ga je eraan wennen hoor.. ik denk dat het een soort overlevingstactiek is, zelfbescherming...
Bij een ander schrik je ook als je hoort dat hij/zij kanker heeft! Maar als je het dan eenmaal zelf hebt, dan is dat amper voor te stellen voor jezelf.. is dat het nou? (niet neerbuigend bedoeld ofzo, maar zo ervaarde ik het... )
groetjes jodyi
*.* -- pluk de dag want het kan zo ineens de laatste zijn! --uit: Rood, marco borsato *.*
herkenning
natuurlijk is het moeilijk praten over kanker, maar het helpt vaak wel, je hart effe goed luchten.
misschien is een patientenvereniging iets voor jou???
succes ermee
misschien is een patientenvereniging iets voor jou???
succes ermee
Terug naar “Vraag en antwoord”
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 2 gasten